sorunum tam olarak ne?

Konu, 'Ergen Psikolojisi' kısmında hills48 tarafından paylaşıldı.

  1. hills48

    hills48 Yeni Üye

    nerden başlamam gerektiğini bilmiyorum.belki hepsi ergenlikten kaynaklanıyordur emin değilim ama sorunum tam olarak ne çözemedim,şöyle ki hiçbizaman çook huzurlu bi ailem olmadı hep ufak tefek şeylerdende olsa bi kavga halindeydik.ya annem ve babam ya ben ve annem.12-13 yaşındayken annem ve babam kavga edince çok üzülürdüm ve odamda tek başıma kendimi kesiyordum çok derin değil tabi ama küçüktüm zaten bağımlılık yapmadı 2-3 kez yaptım bıraktım sonra.16 yaşındayım şimdi ve yine kendime zarar veriyorum ama bu sefer ağlayarak değil az önce çok sinirliydim ve şuan bundan zevk alıyorum beni mutlu ediyor.ki tek sorunum bu da değil, özellikte son 1 yılda ailede bazı kötü şeyler oldu ve ben eskiden ölümden çok korkardım,son zamanlarda sürekli ölmek istiyorum kaç kere ölmek için dua ettiğimi bilirim yazılmış bi intihar mektubum bile var ama bunu yapacak cesaretim yok çünki şunu da biliyorum içimde bi yerlerde aşırı hayalperest ve umutlu bi kız da var ve ilerde yapmak istediğim çok şey var bunlar için yaşamak istiyorum.Arkadaşlarım beni sürekli gülen eğlenceli biri olarak tanır ama ailede işler öyle değil ve tek başımayken o kadar çok ağlarım ki kimse tahmin edemez.Çok fazla sorunlu olduğumu düşünüyorum ama ilgisiz ailemin psikologa yollamayacağınada eminim çünkü onlara göre geçici ergenlik sorunları ve dikkat çekmeye çalışıyorum.toparlayacak olursak,kendime zarar veriyorum,sorunlu derecede ölmek istiyorum,çok fazla ağlıyorum,bazen kendimi çok değersiz ve gereksiz hissediyorum bu dünyada amacım ne bilmiyorum,bazen ise gelecekte yapacağım işleri düşünüp heyecanlanıyorum umutlu hayalperest biri oluyorum,bazen çok özgüvenli bazen utangaç biri oluyorum,3 saniyede bir ruh halim değişiyor,kesinlikle hiç normal değilim.gitgide eriyorum ve bunu nasıl durdururum bilmiyorum.keşke yaşıtlarım gibi tek derdim arkadaşlıklar,asşk falan olsa ama değil.psikolojik rahatsızlığımın ne olduğunu düşünürsünüz?

    eklemek istediğim bişey daha var.eskiden inançlı bi insandım ama şuan neye inandığımı,inanmam gerektiğini ben bie bilmiyorum.kendimi hiçbir dine ait hissetmiyorum.inançsızlaştım ve şunu farkettim inançsız biri olduğumdan beri bu haldeyim
     
    Son düzenleme: 12 Mart 2017
  2. Psikolik

    Psikolik Mal Sahibi

    Okuduğun okuldaki birimlere gidebilirsin, psikolog olarak düşünme bir hastaneye de gidebilirsin. bunu acilen yapman gerekir rahatsızlığının teşhisini koymasam da durum acil.
     
    Meysava bunu beğendi.
  3. hills48

    hills48 Yeni Üye

    bunu kendim aşmalıyım çünkü ailemin hastane psikolog vs göndermeyeceğine eminim başka sorunlarımız var.Okulumdaki birimler rehberlik falan da bana bir yardımı dokunacağını düşünmüyorum baş şişiriyorlar sadece.kendim aşmam lazım gibi
     
  4. Psikolik

    Psikolik Mal Sahibi

    kendi başına aşabileceğin bir durum değil. yardım almalısın
     
    Meysava bunu beğendi.
  5. Siyah

    Siyah Yeni Üye

    Öncelikle tabi ki bir yardım almalısın. Bunun haricinde güzel kardeşim yaşadığın çoğu şeyin belkide en ağırlarını yaşamışımdır çocukluğumda halada izlerini taşırım.
    En ufak bir kavgada elim ayağım titrer çok etkilenirim. Büyük ihtimalle sende de böyle sonuçlar doğuracaktır ve ne yazıkki buda bize kalan bir miras olacak.
    Öncelikle sana tavsiyem kesici şeyleri uzak tutman kendinden emin ol hiç bir faydasını görmeyeceksin. İlerde pişman olacağın şeyler yapmamalısın.
    Böyle durumlarda şunu düşün; Benden daha kötü durumda olanlar var. Annesini babasını kaybelerler. Ne acı bilemezsin.
    Kavga etselerde, kavga etsende onlarla 5saniye düşün yokluklarını ? Şimdilerde olmasalarda olur diyebilirsin ama düşüncesi bile koyar inan bana.
    Empati yapmayı dene birazcık. Hayalperestim diyorsun ya biriyle tanıştıgını düşün. Evlendiğini? Kesiklerini görmesin diye neler yapacaksın ?
    Beni seven böylede sever diye düşünürsün değilmi? Sever elbet. Peki ya çocukların ? Onlara nasıl açıklayacaksın ? nasıl örnek olacaksın bunu düşün.
    Pek derin değil diyorsun, zamanla kapanır çiziklerin. Hatta yurtdışında bir krem vardı adını bulursam yazarım, yanık izi yara izi vs kapatıyormuş ;)
    Eğer şimdiden başlarsan kendine zarar vermemeye zamanla kapanır çiziklerin belli bir yaştada kullanırsan geçer izleri. Belki 5 sene sonra eser bile kalmaz.
    Ama hemn şimdi bırakmalısın kendine zarar vermeyi. İntihar mektubu demişsin. Yaz güzelim, dök içini bağır çağır için çıkana kadar ağla yazdıkça yaz.
    Kimisinde yağlı urgan geçir boynuna, kiminde kes bileklerini, kimisnde at kendini göktelenlerden. Sonrada hepsini tek tek yak. Kendini değil, içindeki acıları öldür her birinde. Yaktıkça küle dönsün satırların intihar etsin bütün düşüncelerin. Eyleme dökmeden bütün intiharlarını et emin ol rahatlayacksın o mektupları yaktıkça.
    Bununla başla işte.
    İçin her sıkıldığında canın her yandığında ayna karşısına geç, aynaya bakarak ağlamak delirtir derler . Yalan :) Ağla ağlayabildiğin kadar birden bire duracaksın.
    İşte bu kadar bitti gözyaşlarım diyeceksin bi süre sonra. Sen güçlüsün kızım, sen yaparsın, bunca sene dayandın ayaktasın, bunuda atlatacaksın, geçecek,
    Herşey gibi buda geçecek diyeceksin aynadaki yansımana. Her bunaldığında yap bunu.

    İnancını kaybettiğini sadece düşünüyorsun. Bir uçurum kenarı hayal et. ayaklarını aşağı sarkıtıyorsun. Ne düşüyorsun, nede ayrılabiliyorsun ordan.
    Hayat işte bu. İnançta buna benzer. Ne inanmaktan vazgeçebiliyorsun nede tam olarak inanabiliyorsun.
    Arafta kalmak gibi bişey sanırım. Kendini inançsız hissetmen çok doğal şu durumunda. Bişeylerin iyi olması için kurtulmak için bişeylere inanman gerekiyor.
    Ama en önemlisi kendine inanmalısın . Şu hayatta öğrendiklerim arasında en iyisi buydu sanırım. Kendine inanmak, kendini sevmek, kendine güvenmek.
    Emin ol dunyada milyonlarca insan senın durumunda hatta senden daha kötü. Ama hepsi hayatta. Çünkü biliyorlar bigün geçeceğini.
    Birgün mutlu olacaklarına inanıyorlar. Sende inanmalısın. Çok uzak görünsede. İmkansızmış gibi gelsede.
    Bak kendimden örnek vereyim bende hala bekliyorum. Birgün..
    Sadece inan. Ucundan yakala hayatı. Hiçbir şey için geç değil. üniversiteye gideceksin belki, belki bir iş sahibi olacaksın .Bir işe yaradığını hissedeceksin birgün.
    Ben öenmliyim diyeceksin. Birilerinin en sevdiği dostu, arkadaşı, çok sevdiği aşkı, eşi , birilerinin annesi olacaksın :)
    Umudunu kaybetme . Kendine saygın olsun. Zarar vermek yerine kendini önemsemeyi öğren.
    Sadece bedenine değil ruhunada zarar veriyorsun. Bedenin yaşlanacak, çirkinleşecek ve birgün çürüyecek . Ruhun hep seninle kalacak.
    Bu yüzden sev kendini iyi bak ona.
    Her bunaldığında kendine zarar vermek istediğinde sinirlendiğinde aynaya bak. ruhunu görmeye çalış. ağla .
    Sonra kendine gel. Geçecek de. Ne durumla karşılaşırsan karşılaş sürekli dilinde geçecek olsun.
    Çünkü GEÇECEK.
    Umarım iyisindir. Aylar olmuş konuyu açalı. Dön bana mutlaka merakta bırakma beni.
    Selametle güzelim.
     
    Son düzenleme: 10 Haziran 2017
  6. Ferenc Puskás

    Ferenc Puskás Yeni Üye

    Yazdıklarımızı okuyacağını pek sanmıyorum, epeyce olmuş konuyu açalı ve uzun zamandır foruma uğramıyor. İnsan bazen dertleşecek birilerini arıyor veya sadece için boşaltmak. Çoğu zaman bu şekilde her şeyi bir solukta anlatıp rahatlıyorlar, ondan sonra da bir daha uğramıyorlar. :)
     
  7. hills48

    hills48 Yeni Üye

    Ne diyeceğimi gerçekten bilemedim.Sizden özellikle yazdıklarıma bakmanızı iyi ki istemişim :)Gerçekten yaptığım en doğru şey falan olabilir:')Şuan herşey tamamen geçti diyemem,ama kendimi kestiğimden,intihar mektubu yazdığımdan anneme bahsettim.şimdi her zamankinden iyi hissediyorum.O ay gerçekten berbat bir dönem geçiriyordum,şuan iyiyim.Sorunlarım bitti mi? Kesinlikle hayır ama eskisi kadar üzülmüyorum.Şükür edecek birşeyler illeki buluyorum.Bir sürü iyi arkadaşım olduğu için mutluyum,günün sonunda herşeye rağmen beni seven bir anne ve babam olduğu için mutluyum.ileride yaşayacağım güzel günler için mutluyum.kendime gerçekten inanıyorum ve çabalarsam ileride isteyeceğim herşeyi yapabilirim,insanlara kulak asmıyorum ve hayallerimin peşinden gideceğim.Ve şuandada bazen aynı boşluğa düşüyorum ama intihar artık benim için kesinlikle bir seçenek değil,ağlıyorum evet,düşündüklerimi yazıyorum.Ayrıca 1 ay önce falan okulumdan benden büyük bir kız,sanırım o ara depresyonda olduğumu farketmiş ve benimle dünyanın en güzel konuşmasını yaptı.Eğer bir gün intiharı tekrar düşünürüsem onun dediklerini hatırlayacağım,beni unutursan bile dediklerimi anlattıklarımı unutma demişti..ve sizin şu yazdıklarınızı.Gözlerimi doldurdu,burada bir hesap açtığımı bile unutmuştum,email hesabıma girince denk geldim..Tekrar siteye girmessemi acaba diye düşündüm eski ruh halime dönmekten korkuyordum.Ama cümleleriniz içime su serpti :') Çok çok teşekkür ederim!♥ eklemeyi unutmuşum o kesikler dediğim gibi baya hafifti 1 hafta içinde falan geçiyordu şuan bir iz yok
     

Sayfayı Paylaş